Martin Plögers inleiding over de duurzame ontwikkeling van de medische infrastructuur in Eritrea

Over de vereniging

De vereniging ARCHEMED heeft zich ten doel gesteld de medische infrastructuur in Eritrea op duurzame wijze op te bouwen, om zo het leven van de kinderen ter plaatse te verbeteren.
De hulp is gratis en wordt verleend zonder onderscheid te maken naar nationale, religieuze of politieke afkomst.
De teams die dit doel verwezenlijken, bestaan uit ongeveer 250 uitsluitend vrijwillig werkende artsen, verpleegkundigen, verloskundigen, technici, vakmensen en ingenieurs – ze zijn internationaal samengesteld.

Naast de directe medische hulp ligt een ander zwaartepunt op de vakopleiding van de lokale artsen en verpleegkundigen. Hieronder vallen maatregelen zoals chirurgische zorg voor kinderen, algemene kindergeneeskunde (met de nadruk op neonatologie), de opbouw van de perinatologie – door veilige begeleiding bij de bevalling en de aansluitende zorg voor premature baby’s en pasgeborenen –, sociale projecten en bouw- en infrastructuurprojecten.
De hele vereniging wordt gefinancierd door allerlei soorten donaties: geld- en materiaaldonaties, zowel van bedrijven, stichtingen als overheidsinstellingen. Daarnaast zijn er nog talrijke samenwerkingsverbanden met andere non-profitorganisaties.

Hoe kwam Martin bij ARCHEMED terecht? De oprichter van de vereniging is dr. Peter Schwidtal, destijds de huisarts van een vriend van Martin. Zo kwam het contact min of meer toevallig tot stand. Helaas overleed Martins vriend aan leukemie – al een jaar na Martins tweede reis met hem. Vanaf dat moment nam hij alle taken van hem over en zet hij zijn werk tot op de dag van vandaag met succes voort.

Het project

Waren het in het begin alleen nieuwsgierigheid en avontuurlust die Martin naar Eritrea brachten, al snel werden het het land en de mensen waar hij verliefd op werd.
Door de regelmatige bezoeken, één keer per jaar, zijn er bovendien mooie vriendschappen ontstaan die tot op de dag van vandaag voortduren.
Het eerste aanspreekpunt is altijd Asmara, de hoofdstad van Eritrea. In de omgeving daarvan liggen verschillende plaatsen waar hij al actief is geweest en waar hij de mensen heeft ondersteund door het opzetten van sterilisatie-installaties.
Dit jaar begeleidt hij een project in Keren, de op één na grootste stad van het land. Dankzij zijn werk ter plaatse zijn invasieve ingrepen met steriele instrumenten mogelijk en levert hij zo een bijdrage aan de veiligheid van de patiënten en de behandelende artsen.
Wat op het eerste gezicht misschien niet zo spectaculair klinkt, gaat in de praktijk echter gepaard met een aantal fundamentele problemen. Een terugkerend thema is de basisvoorziening van elektriciteit en water, aangezien die steeds schaarser wordt. Om de beschikbare stroom gelijkmatig te verdelen, wordt deze elke dag aan een andere wijk toegewezen – dit zorgt er tegelijkertijd voor dat het ’s nachts zo donker is dat je je voeten op de grond niet kunt zien – hoe landelijker het wordt, hoe erger de situatie is.
„Als Europeaan kun je je dat helemaal niet voorstellen, omdat er bij ons zoveel lichtvervuiling is!“ – aldus Martin Plöger.
Maar niet alleen het gebrek aan stroom- en watervoorziening bemoeilijkt de hulp ter plaatse; ook de bureaucratie vergt geduld. Zo mogen bijvoorbeeld alleen lokale bewoners simkaarten kopen voor internetgebruik, en ook de registratie van een klein busje zit al zes jaar vast, omdat dit alleen onder strenge voorwaarden wordt toegestaan en het gebruik ervan zo goed als onmogelijk wordt gemaakt.

Maar wat drijft Martin ertoe om deze reis steeds weer te ondernemen?

Tijdens zijn verblijven beleeft hij ook steeds weer veel mooie dingen, zoals bijvoorbeeld overnachten op het strand op een onbewoond eiland in de Dahlak-archipel in de Rode Zee, of het bijwonen van evenementen en het bezoeken van plekken die je als Europeaan nooit te zien zou krijgen – ervaringen die hij nooit meer zal vergeten.
Ook zijn twee kinderen hebben al mogen genieten van een bezoek ter plaatse. Zijn zoon heeft daar zelfs leren autorijden (en dat op slechts 16-jarige leeftijd). Dankzij de open en hartelijke aard van de Eritreeërs hebben ze snel contact gelegd met leeftijdsgenoten en waren ze de hele dag met hen op pad. Martin is er trots op te kunnen zeggen dat zijn dochter en zoon op elk moment weer met hem mee zouden gaan, omdat ook voor hen de tijd daar onvergetelijk was.
Het zijn ook deze ervaringen die hem helpen de minder positieve momenten te doorstaan. De momenten waarop kinderen met een hartaandoening moeten worden geweigerd, omdat uit het onderzoek van de artsen is gebleken dat de overlevingskansen te klein zijn om een operatie de moeite waard te maken, aangezien er alleen hulp wordt geboden – of überhaupt hulp kan worden geboden – bij een goede prognose. Of ook de momenten waarop kinderen met diabetes niet behandeld kunnen worden, omdat er in hun dorpen simpelweg geen mogelijkheid is om de benodigde medicijnen gekoeld te bewaren.

Al deze ervaringen, uitdagingen en successen zijn het die Martin motiveren om iets te willen veranderen en die hem er steeds weer toe brengen naar Eritrea te vliegen. Het viel hem niet mee om de vele ervaringen van de afgelopen jaren in een korte tekst of een interview te vatten – want er valt nog zoveel meer te vertellen. Hetzelfde geldt voor de selectie van de foto’s, want ook daar zijn er honderden die allemaal een ander verhaal vertellen of een ander leven laten zien.

Op de vraag wat men kan doen om hem te steunen, antwoordt hij heel bescheiden dat het voldoende is als de verenigingen, sponsors en supporters hem zo positief en welwillend blijven benaderen. Weer iets wat Martin, zijn project en zijn inzet nog sympathieker maakt.